VUSLATA AZ KALDI
Karanlık çökse de kararma sakın,
Gökte hilal doğar vuslat çok yakın.
O parlayan yıldız yönüdür hakkın,
Özünü bilenler yola koyulur.
Hafıza canlanır yurt uyanırken,
Toprağın bağrına su dayanırken,
Evin ocağında nar harlanırken,
İçten içe közün sesi duyulur.
Usta tezgâhına sevdayla döner,
Çocuk pınarına koşarak iner,
Gecenin bağrında acılar diner,
Kayıp olan ne var geri sarılır.
Göğe baksan bile yeri unutma,
Yere bassan bile semadan kopma,
Külünden utanıp sakın ha korkma,
Gönülden gönüle nurlar yayılır.
Zümrüdüanka’dır bu kutlu dirim,
Bizimle can bulur kutsal şehirim,
Aydınlık sabaha gebedir yerim,
Karanlık çekilir şafak sayılır.
Meğer bu karanlık nura hazırlık,
Hilal eksilmemiş gitmiş azınlık,
Vuslat uzak değil biter yalnızlık,
İlk adım atınca câna uyulur.
Saat//03.13
18.06.2026
Pakize ÖZBAŞ
mavikatre 💧
Bursa 🍀
Pakize Özbaş
Kayıt Tarihi : 27.06.2026 00:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Unutmayalım ki; gece ne kadar koyu olursa olsun, vuslat uzağımızda değil, özümüzü hatırladığımız o ilk adımdadır. "Çünkü vuslat; sadece göğe bakıp kurulan bir düş değil, toprağa basıp köklerine ve hafızana sahip çıkanların diriliş ahdidir." "Meğer gece bizi yutmak için değil, sabaha hazırlamak içinmiş... Sönmeyen o közü yüreğinde taşıyanlara ve küllerimizden yeniden doğmak için gökyüzüne ay-yıldızıma selam olsun. mavikatre 💧
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!