Tek bir meşaleydi tuttuğu ellerinde
Sonrasında güneş olup doğacaktı Türkiyem
Koca bir yürek, koca bir ordunun önünde
O bir lider
Yürüyordu, korkmadan düşmanların üstüne
Bir çift mavi göz değildi gördüğünüz
Adı Konmamış
Adı yoktu bu çağın.
Çoğul yüzlerde
yitip gidiyordu aynalar.
Ben de az kaldım,
kendi yurdumun mültecisi olmuşum.
Yalnızlığını, acını, kazıdım duvarlarından
Islak şiirlerini aldım.
Gökyüzü sarıp kuşağına koşar adım uzaklaştın yanımdan
Acabalar bağladım, sanmalar ruhuma
Geçtim içinden sessiz
Cevapsız çıktım yolculuğundan
Ses verin ağaçlar ses verin çiçekler böcekler
Bir tek sizlere kulak verdim,bir tek sizlere göz
İnsanlar yok , insanlar demiyorum
Hayat sağır seslerinizde
Ben de sağırım, körüm
Tüm dünyayı görmüş duymuş gibiyim
ANLADIM
Anladım.
Ve sustu dünya içimde.
Adını bilmediğim bir acının üstünde serpiliyorum
Ama çiçek açamıyorum
İnandığım her şeyin ışığı söndü.
Kimin elleri attı seni benim yanıma,
yüzümdeki solgun baharı gör diye?
Eteklerimden fışkıran günahkâr kuşlarım var benim;
yeterince güçsüz
ve bir o kadar yaralıyım.
Geri çekiliyorum şimdi,
sular gibi.
Kendi ana yurduma, öz yurduma.
Günahın renklerinden soyup da bedenimi,
ap ak gecelerin koynuna bırakıyorum.
Tanrı şahit—
Aralıkta Kalmak Zor
Sen yalnızca bir şiir olursun bende,
kaçıp kaçıp sığındığım mısralarda.
Yağmur olmaya yelteniriz.
Bir yakasında ben,
diğer yakasında sensin ülkemin.
Şimdi tüm zamanlar sensin
Sıkılgan, hoyrat, acemi
Tüm bedenim açlığınla yürürken
Adımlarım işkence, adımlarım zülüm
Hep yanım sıra gidiyor bir akşamüzeri sensizlik
Avuçlarım gökte bir umut
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!