Selda Erşahin Şiirleri - Şair Selda Erşahin

Beni kimseler sevmez

Kimsesiz sokaklar gibi
Ne gelip geçen var ne de arayıp soran yüreğimin
Ayazda kalmış
Buz tutmuş kuşlarımın kanatları

Benim bir resmimi çek!
Yüzümde çocukluğumun masumiyeti
Gözlerimde en parlak yıldızlarım olsun
Bir gökkuşağı gülüşlerim
Biri ilkbahar saç tellerim olsun
Benim bir resmimi çek!

Ben’imin Terkisi
Kuşlar ötüyor tepemde —
Sarı, mavi kuşlar…
Beyaz kuşlar, rengârenk…
Yalınayak hayallerim,
Sudan çıkmış balık gibi
Çırpınıyor karada.

Bugün hiç bildiğin gibi değilim  bilmediğin kadarım
Hangi dağın  rüzgarı, hangi dağın çiçeğiyim
Bir yanım o kadar hırçın, bir yanımsa sevgi dolu
Yabancısıyım buraların,  bir o kadar aşinasıyım sanki
Ne yakınım,  ne de uzağım  bu hayata
Ortası var mıdır bilemedim

Bilmiyorum sevmelimiydim seni
Sen gündüz ,ben gece
Bu kadar telaşsız ,bu kadar sakin
Deniz kokusu tenin ,gözlerinde uçuşan martılar
Çoklar çoklar..
Bu kadar ceplerin dolu işte

Nice mevsimler göçüp gitti
Gözlerimin önünden
Onlar her mevsim yeniden tazelenirken
Ben her mevsim biraz daha eskidim
Bedenen, ruhen
Bıraktım bir atın dizginleri gibi zamanı

Biraz Geçtik
Bir izimiz kaldı mı, bilmem...
Yazdığımız şiirlerden geriye
isyan da vardı,
sevda da.
Ne varsa gönülden söyledik,
dokundu mu yüreklere?

Bir “Az” Kalabilir miyim Sende
Bir “az” kalabilir miyim sende,
bir yutkunma aralığında —
öylece, sakin ve sessiz
tanıklığını yapabilir miyim nefesinin?
Gülmelerinin, kızmalarının
ya da dalgınlığının kalabalığında…
Korkma,
küçük kelimelerle anlatırım seni;
ne seni, ne beni taşımaktan yorulan
yalnızca bir iz, bir damla bırakırım orada —
Az ama bende çoğalan bir şiirde,
yağmur olabilirim.
Bir “az” yağabilir miyim sana?

Bu kadar başıboş
Salına salına ne gezersin hayat
Gamsızlığın kime, havan kime?
Değirmen gibi öğütürsün yoksulu
Şimdi buğday da kalmadı tarlada, çavdarda
Tencere, tava

Hüzün yorgunuyum
nefes nefese her bir günün
Umut dolanır ayaklarıma arada bir
Yükselir sular gibi çocuk sesleri yüreğimde
Yağmurlarımı indirir bulutlar
En çok yok olduğum saatlerde