Adı Konmamış Bir Çağ Şiiri - Selda Erşahin

Adı Konmamış
Adı yoktu bu çağın.
Çoğul yüzlerde
yitip gidiyordu aynalar.
Ben de az kaldım,
kendi yurdumun mültecisi olmuşum.
Bir yabancı gibi kapısında bekleyen…
İnsanımın yüreğine şehirler kurulmuş;
sessiz şehirler.
Kimsenin birbirine değmediği…
yasaları korkudan,
duvarları suskunluktan.
Kimse kimsenin içine giremiyor artık.
Herkes kendi içine çekilmiş,
yavaş yavaş.
İnsan olmayı unutuyoruz.
Ve bu unutma,
en çok içimizi acıtıyor.