İşte Gidiyorum Şiiri - Emir Ergin Koç

Kime gönlümü açtıysam
gizlice büyüttü ihanetini.
Ben dostluk sanırken susuşlarını,
onlar vedamı hazırladı derinden.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Sonbahar değdi ömrüme;
çevremde kim varsa
sararmış yapraklar gibi savruldu.
Can bildiklerimin ardından
bana yalnız gölgeleri kaldı.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

İstanbul’un loş sokaklarında
kaldırımların titrek ışıkları altında
kaybettiğim benliğimi aradım
Deniz kıyılarında gençliğimi,
martıların yürek yakan çığlıklarında
unutulmuş sesimi aradım.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Sessizce aradım,
çaresizce,
umutsuzca…
Hüzün, içimde derin bir yara;
ben, vurgun yemiş bir balık gibi…
Çırpındıkça dibe battım,
sustukça kendimden uzaklaştım.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Umutsuzluğumu,
gözyaşlarımla ıslanmış
yosunlu kayalara kazıdım.
Dalgalar silsin istedim;
oysa her dalga,
acımı yeniden kıyıya vurdu.
martılar yarım kalan gençliğimi
çığlıklarıyla göğe taşıdı.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Koynumda büyüttüğüm sızılarla
adı konmamış bir yola düşüyorum.
Nereye vardığımı bilmeden,
ardımda hangi izlerin kalacağını
düşünmeden…

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Sahte yakınlıklar duvar oldu çevreme,
vefasızlık kapattı bütün pencereleri.
Her gelen ömrümden bir mevsim aldı;
giderken içimden bir parça götürdü.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Meğer yaşamak
yalnızca nefes almak değilmiş.
İnsan bazen ayakta dururken de yıkılır,
kalbi çarparken de tükenirmiş.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Üzerlerine toz kondurmadıklarım
en derin yaraları açtı gönlüme.
Başucumda dost sandığım yüzler
meğer sonumu bekleyen gölgelermiş.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Şimdi hangi acıya yanayım?
Kırılan güvenime mi,
yarım bırakılan gençliğime mi?
İçimde büyüyen bu boşluğu
hangi denize emanet edeyim?

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Ne yana dönsem aynı karanlık,
hangi kapıyı çalsam başka bir sessizlik…
Bir girdap gibi çekiyor geçmiş beni kendi içine;
kendi feryadımda boğuluyorum.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Artık sesim,
içimde yankılanmaya bile yorgun.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Son kez bakıyorum ardıma:
kırık hayaller, solmuş hatıralar,
yarım kalmış bir ömür
ve uzakta küçülen İstanbul…

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Hüznüme açıyorum yelkenlerimi.
Adımı rüzgâra,
gözyaşlarımı denize bırakıyorum.
Hiç yaşamamışım gibi
çekiliyorum bu vefasız diyardan.

(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)

Hoşça kalın,
kalbimi yoran nankör insanlar…
Bütün kırgınlıklarımı
gecenin omuzlarına yükledim.
İşte,
ben de gidiyorum.
İşte,
ben de gidiyorum.