Yanlız Adam Şiiri - Emir Ergin Koç

Gece, İstanbul’un omuzlarına çökerken,
Bir adam yürür ıslak kaldırımlarda.
Cebinde yarım kalmış bir ömür,
Gözlerinde kimseye anlatamadığı bir dünya…

Ne martılar bilir içinde kopan fırtınayı,
Ne deniz duyar susturduğu çığlıkları.
Her dalga kıyıdan bir hatıra koparır,
Her sokak, geçmişinden bir iz taşır.

Bir zamanlar o da inanmıştı;
Dostluğa, sevdaya, güzel yarınlara…
Üzerlerine toz kondurmadıkları,
Şimdi en derin yarası olmuştu ona.

Kalabalıklar geçer yanından,
Kimse gözlerindeki kışı görmez.
Herkes onu hayatta sanır,
Oysa içinde kaç mevsimdir güneş doğmaz.

Bir çay soğur önündeki masada,
Tıpkı beklemekten yorulan kalbi gibi.
Karşısındaki sandalye yine boş,
Sessizlik oturur en yakın dostu gibi.

“Ben nerede kayboldum?” diye sorar geceye,
Cevabını denizin karanlığına bırakır.
Rüzgâr saçlarına hüznü dokurken,
Eski bir şarkı gibi içine kapanır.

Yanlız adam…
Ne gidecek bir yolu vardır artık
Ne de dönecek eski bir evi.
Yine de yürür; yavaşça, sessizce…

Çünkü bazen yaşamak,
Bütün kırgınlıklara rağmen
Bir sonraki sabaha ulaşabilmektir.
Belki bir gün biri çıkar karşısına,

Suskunluğundan bir cümle anlar.
Belki bir el dokunur omzuna
Ve içindeki kışa bahar olur.
O güne kadar İstanbul şahididir ona:

Sokak lambaları sırdaşı,
Deniz yorgun kalbi,
Martılar susturamadığı sesidir…
Kalabalıkların tam ortasında,

Kimsenin görmediği bir yerde;
Yaralarına tutunarak yürür
Adı unutulmuş o yanlız adam.

Söz : Emir Ergin Koç