Vasiyetimdir Annem Şiiri - Ömer Budak 2

**Vasiyetimdir Annem**

Annem
Bu mektubu okurken ellerin titrerse,
bil ki o titreyen şey kâğıt değil
benim son nefesimdir.

Sana bunu yazmak ne zormuş anne
İnsan ölmeden önce en çok
annesine doyamadığını anlıyormuş.
Ne sesine,
ne kokuna,
ne de oğlum deyişine

Burada her şey eksik anne.
Ama en çok sen eksiksin.
Geceler çöktüğünde insanın içine
bir karanlık değil,
bir anne boşluğu doluyor.
Ve ben her nöbette
içimden sana sarılıyorum.

Hatırlıyor musun
Ben küçükken düşerdim de
sen kalk derdin ya…
Ben yine düştüm anne,
ama bu sefer kalkamayacağım.
Korkma
Canım yanmıyor artık.
Sadece içimde sana yarım kalmış bir sarılış var.

Bu toprak var ya anne
Üstüne bastığımız,
uğruna dualar ettiğin
İşte şimdi ben onun altındayım.
Ama inan bana,
ilk defa bu kadar ait hissediyorum kendimi.
Çünkü ben seni bırakmadım,
seni bu vatana emanet ettim.

Vasiyetimdir annem
Ağlama.
Ama biliyorum, ağlayacaksın.
O yüzden saklama gözyaşını,
ama sakın başını eğme!
Ben son nefesimde dimdik durdum,
sen de öyle dur.

Bir gün biri çıkıp da
yazık oldu derse bana,
susma anne
De ki:
Ben oğlumu kaybetmedim,
ben oğlumu vatan yaptım.

Ellerinle mezarıma dokunursan
soğuk gelir belki
ama bil ki o soğukluk benim değil,
senin yokluğundur içimde kalan.
Ben hâlâ sıcağım anne,
senin kalbinde.

Hakkını helal et…
Ben sana doyamadım.
Bir sabah daha kahvaltı edemedim seninle,
bir kez daha sarılamadım.
İçimde ukde kaldın anne
en çok da bu yaktı canımı.

Ama bil
Ben korkarak gitmedim.
Ben ağlayarak gitmedim.
Ben sadece
annem diyerek gittim.

Eğer bir gün rüyana gelirsem
sakın uyanma hemen.
Bırak biraz daha sarılayım sana…
Çünkü ben hayattayken doyamadım,
ölürken de vazgeçemedim senden.

Vasiyetimdir annem
Ben ölmedim.
Ben senin kalbinde yarım kaldım.