Belki Bir Gün Şiiri - Ömer Budak 2

Bir zamanlar inandığım ne varsa,
Şimdi mesafeli bakıyorum hepsine.
Çünkü insan en çok inandığında yanılıyor,
En çok güvendiğinde kırılıyor içine.

Gidenin ardından konuşmak kolay değil,
Kalanın yükü daha ağır çünkü.
Bir hatıra bazen bir ömür sürer,
Taşınır da bitmez, hafiflemez hiçbir gün.

Şimdi içimde sessiz bir sabır var,
Çığlık atmıyor ama vazgeçmiyor da.
Ne tamamen karanlığa bırakıyorum kendimi,
Ne de aydınlığa inancım tam aslında.

Yavaş yavaş öğreniyorum şunu,
İnsan her kayıpta biraz değişir.
Aynı isimle yaşasa da sonra,
İçindeki biri eksilir, biri yetişir.

Belki bir gün geriye dönüp baktığımda,
Bu günleri bir sınav gibi anacağım.
Yanmış, yorulmuş, eksilmiş halimle bile
Kendime tutunabildiğim için susacağım.