Bazen Diyorum Ki Şiiri - Ömer Budak 2

Bir yol vardı sanki önümde,
Şimdi izleri silinmiş bir patika gibi.
Ne geri dönebiliyorum,
Ne de yürümeye gücüm var.

Ellerim boş değil aslında,
Taşıdığım şey görünmeyen bir yük.
Adını koyamadığım acılar
Omuzlarıma çökmüş bir gökyüzü gibi.

Bazen diyorum ki,
İnsan en çok yaşarken yoruluyor.
Nefes almak bile bir görev oluyor,
Kalmak, gitmekten daha zor.
Ama yine de…

Bir yerlerde ince bir ışık sızıyor karanlığa.
Ben bakmasam da orada,
Ben inanmasam da yanıyor.
Belki bu yüzden sabah oluyor her defasında,
Belki bu yüzden kalp atmaktan vazgeçmiyor.

Ben bıraksam da bu hayatı,
Hayat beni bırakmıyor, Allah’ım.
Ben çok yorgunum, biliyorsun.
Ama eğer hâlâ buradaysam,
Demek ki söylemediğim bir söz,

Bitirmediğim bir imtihan var.
Sen duyuyorsan içimdeki sessizliği,
Bana dayanacak kadar sabır ver.
Gitmek değil…
Kalabilmek bazen en büyük merhamet.