Bir Yanım Şiiri - Ömer Budak 2

Alışmak dedikleri şey kabullenmek değilmiş,
Sadece susmayı öğreniyormuş insan.
İçinden geçenleri kimse duymasın diye,
Kendi içinde yavaşça eksiliyormuş zaman.

Bir yanım hâlâ eski günleri arıyor,
Bir yanım dönüp bakmaya korkuyor.
Hatırlamakla unutmak arasında,
İnsan en çok kendini yoruyor.

Ne bir ses çağırıyor artık beni,
Ne de bir iz kalmış geri dönecek.
Yürüdüğüm yollar bile değişmiş sanki,
Adımlarım nereye varsam yabancı gelecek.

İçimde bitmeyen bir konuşma var,
Söylenmemiş, yarım kalmış cümlelerden.
Kime anlatsam eksik kalacak biliyorum,
Bazı şeyler anlatılmaz zaten.

Şimdi hayat dediğim şey,
Sessizce akıp giden bir nehir gibi.
Ben kıyısında durup bakıyorum sadece,
Geçen günlere dokunamadan, öylece.