Bir Bakışla Başlar Her Şey

İnsan bazen bir günün nasıl olup da bütün bir ömre dönüşebildiğini sonradan anlar.
Bir bakışla başlar her şey.
Sanki hayatın içinden bir kapı açılır da içeriye bambaşka bir dünya girer.

Kalbin o güne kadar bilmediği bir sıcaklıkla dolmaya başlar.
İnsan ilk defa gerçekten yaşıyormuş gibi hisseder.
Gülüşler daha parlak görünür, sabahlar daha erken gelir, geceler daha kısa sürer.
Çünkü insanın içinde biri vardır artık düşüncelerin arasında yürüyen, en sıradan anı bile anlamlı kılan biri.

Birlikte kurulan küçük hayaller olur sonra.
Adı bile konulmamış ama kalbin içinde büyüyen hayaller
Yan yana yürünecek yollar, paylaşılacak sessizlikler, söylenecek sözler
İnsan bazen sadece aynı gökyüzüne bakmanın bile yeterli olacağını düşünür.
Çünkü sevgi, büyük şeyler istemez bazen sadece birinin var olduğunu bilmek bile kalbi rahatlatır.

İnsan sevince değişir.
Daha sabırlı olur, daha merhametli olur.
Kendini değil, karşısındakini düşünür.
Bir gülüşü görmek için günlerce bekleyebilir.
Bir kelime duymak için saatlerce susabilir.

Ve o zaman insan inanır
Belki de hayat dediğimiz şey tam olarak budur diye düşünür.
Yanında biri varken zamanın ağırlaşması,
yokluğunda ise dakikaların bile uzun gelmesi
Ama hayat bazen insanın kurduğu cümleleri yarıda bırakır.

Bir gün gelir, hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Sebebi bazen anlaşılmaz, bazen anlatılmaz.
İnsan konuşmak ister ama kelimeler eksik kalır.
Tutmak istediği el yavaşça uzaklaşır.
O an kalp tuhaf bir sessizliğe gömülür.
İnsan ilk başta inanamaz.
Bir zamanlar bu kadar yakın olan birinin nasıl olup da bu kadar uzak olabildiğine inanamaz.
Birlikte kurulan hayallerin nasıl bu kadar kolay dağıldığına inanamaz.

Sonra zaman geçer
Ama insanın içindeki bazı duygular yerinden kıpırdamaz.
Bir sokağa girersin, aklına o gelir.
Bir şarkı duyarsın, kalbin ağırlaşır.
Bir yerde durup düşünürsün
Bir zamanlar burada ne kadar mutluyduk diye.
İnsan en çok da buna şaşırır.

Bir zamanlar hayatının en güzel parçası olan birinin artık sadece bir hatıra olmasına.
İşte o zaman kalp yavaş yavaş gerçeği kabul eder.

Bazı sevgiler kavuşmak için değildir.
Bazı insanlar hayatına sadece bir süreliğine gelir.

Ama bu bilmek, acıyı azaltmaz.
Çünkü insan gerçekten sevmişse, ayrılık sadece bir gidiş değildir.
İçinde kalan bir boşluktur.
Bir daha hiçbir şeyin tam dolmayacağı bir yer
Günler geçer, hayat devam eder.
İnsan konuşur, güler, yürür.
Ama kalbinin bir yerinde hala eksik bir parça vardır.

Bazen gece olunca o eksiklik daha çok hissedilir.
İnsan sessizce düşünür.
Eğer biraz daha zaman olsaydı,
eğer bazı sözler farklı söylenseydi,
eğer bazı anlar geri dönebilseydi
Ama hayat eğer leri asla kabul etmez.

İnsan zamanla şunu anlar

Bazı hikayeler tamamlanmak için yazılmaz.
Sadece insanın kalbinde derin bir iz bırakmak için yaşanır.
Yıllar sonra bile insan bazen durup hatırlar.
Bir zamanlar kalbini gerçekten ısıtan o sevgiyi
Artık yanında değildir belki.
Artık konuşmuyordur belki.
Ama insan bilir
Bir zamanlar kalbi bütün gücüyle sevmiştir.