Vasiyetimdir...

VASİYETİMDİR…

Her şeyimi zamana bırakıyorum artık…
Bir duvar saati gibi susup kendi içimde eksiliyorum.
Ne kırılan hayallerimi topluyorum yerden,
Ne de içimde yarım kalan cümleleri tamamlamaya çalışıyorum.
Yoruldum…
Hem de kimsenin görmediği kadar derinden yoruldum.

Bir gece oturdum eski fotoğrafların karşısına,
Yüzümde sahte bir tebessüm,
İçimde yıllardır dinmeyen bir sızı…
Meğer en büyük yalnızlık,
Kalabalığın ortasında unutulmakmış.
Meğer insan en çok,
“Ben buradayım” diye haykırırken sessiz kalırmış…

Şimdi geriye dönüp bakıyorum da;
Uğruna savaş verdiğim ne varsa
Bir avuç hatıradan ibaret kalmış.
Kimine omuz oldum,
Kimine nefes…
Kimine kendi yaralarımı gizleyip umut oldum.
Ama en lazım olduğum anda
Bir sandalye kadar bile yerim olmadı hayatlarında…

O yüzden vasiyetimdir;
Kimseye kırgın değilim artık.
Kırılacak yer kalmadı içimde.
Bir mezar sessizliği çöktü yüreğime,
Ne gelen duyuyor beni
Ne giden dönüp bakıyor ardına…

Bir gün ansızın gidersem eğer,
Arkamdan uzun cümleler kurmayın.
“Çok güldü” demeyin mesela…
Gülüşlerimin altında kaç fırtına sakladığımı kimse bilmedi.
“Mutluydu” da demeyin.
Mutluluk dediğiniz şey,
Benim kapımı yıllardır çalmadı…

Ben sadece sevilmek istedim.
Bir omuza başımı koyup
Dünyayı susturmak istedim.
Bir elde huzur,
Bir çift gözde yuva aradım.
Ama hangi kapıya gittiysem
Ya geç kaldım
Ya fazlalık oldum…

Geceleri uyumadan önce
Kendi kendime konuştuğum zamanlar oldu.
“Geçecek” dedim…
“Bir sabah her şey düzelecek…”
Ama her sabah biraz daha eksik uyandım hayata.
Aynalarda yüzüm değişmedi belki
Ama ruhum yıllar önce yaşlandı…

Şimdi ne bir beklentim kaldı
Ne de anlatacak gücüm…
İnsan bazen konuşmayı değil,
Tamamen susmayı seçiyor.
İçindeki acıyı kelimelere dökmek bile ağır geliyor.
İşte ben de tam oradayım şimdi…
Yarım kalmış bir hikâyenin
Son sayfasında unutulmuş gibiyim.

Vasiyetimdir;
Benden geriye birkaç şiir kalırsa
Onları gece okuyun…
Yağmur yağarken okuyun ki
Gözyaşlarımı gökyüzü saklasın.
Belki o vakit anlarsınız
Sessiz duranların içinde nasıl kıyametler koptuğunu…

Bir de şunu bilin;
Her güçlü duran gerçekten güçlü değildir.
Bazıları sadece dağılacak yeri olmadığı için dimdik görünür…
Ben de öyleydim işte.
İçimde kopan onca fırtınaya rağmen
Kimse yük olmasın diye sustum.

Şimdi her şeyi zamana bırakıyorum…
Belki zaman unutturur,
Belki de sadece alıştırır acıya…
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey şu;
Artık insanlara bırakacak ne bir sözüm kaldı
Ne de içimde yaşayacak bir cümlem…

Sessizliğimi alın yalnız benden…
Geriye kalan ne varsa
Zaten çoktan yorulmuş bir kalbin enkazı…