Sevdanın Hasreti

Sevdanın Hasreti...

Ben seni sevilmenin hasretiyle geçen kırk yılım gibi sevdim...
Bir çocuğun hiç açılmamış bayram sabahlarını beklediği gibi,
bir yolcunun dönmeyen trenlere bakıp iç çektiği gibi,
adı konulmamış özlemleri biriktire biriktire sevdim.

Ömrüm boyunca herkes bir yerlere yetişirken,
ben eksik kalan yanlarımı sırtımda taşıdım.
Kalabalıkların içinde yürüdüm,
kahkahaların arasından geçtim,
sohbetlere oturdum,
çaylar içtim,
günler tükettim...
Yine de içimde hep boş kalan bir oda vardı.

O odanın kapısını senin açacağını sandım.

Ben seni,
sevilmenin nasıl bir şey olduğunu bilmeyen bir kalbin şaşkınlığıyla sevdim.
Bir ömür boyunca yağmuru pencereden izleyip
hiç ıslanmamış birinin merakıyla sevdim.
Sanki bütün eksiklerim sende tamamlanacak,
sanki bütün kırıklarım senin sesinle iyileşecekmiş gibi sevdim.

Kimseye anlatamadığım yorgunluklarım vardı.
Gece olunca büyüyen sessizliklerim,
sabah olunca yüzüme yerleşen sahte tebessümlerim vardı.
Herkes beni güçlü sandı,
oysa içimde her gün biraz daha çöken duvarlar vardı.

Sen geldin...

Bir anda dünya değişmedi.
Gökyüzü başka renge boyanmadı.
Kader önümde diz çökmedi.

Ama ilk defa,
birinin varlığını düşünmek bile içimi ısıttı.

İlk defa bir ismi söylerken
sesim titredi.

İlk defa birini kaybetmekten korktum.

İşte o gün anladım;
insan bazen bir ömrü tek bir kalpte ararmış.

Ben seni öyle aradım.

Sana verdiğim değeri anlatmaya kelimeler yetmedi.
Yanında olmak istedim,
uzak kaldım.
Sesini duymak istedim,
suskunluklarla sınandım.
Elini tutmak istedim,
kader araya uzun yollar koydu.

Yine de vazgeçmedim.

Çünkü sen benim için yalnızca bir sevda değildin.
Sen,
yıllardır kurduğum bütün hayallerin adıydın.

Ne acıdır ki,
en çok sevenler bazen en çok bekleyenler oluyor.

Ben bekledim...

Bir mesajın gelişini,
bir sesin yankısını,
bir cümlenin içinde adımı duymayı bekledim.

Saatler geçti.
Günler geçti.
Mevsimler geçti.

Ama bekleyişim geçmedi.

Her gece yastığa başımı koyduğumda
içimde aynı soru büyüdü:

"Bir gün beni de benim sevdiğim kadar seven biri olacak mı?"

Bu sorunun cevabını bilmiyorum.

Bildiğim tek şey,
seni eksiltmeden sevdiğimdir.

Bana kalan yalnızlık oldu,
sana kalan sessizlik.

Bana kalan gözyaşları oldu,
sana ulaşmayan cümleler.

Bana kalan yarım kalmış düşler oldu,
sana hiç anlatılamayan duygular.

Şimdi dönüp geriye bakıyorum...

Kırk yılın içinden geçip gelen o yalnız adama bakıyorum.
Sevilmeyi beklemekten yorulmuş,
ama sevmekten vazgeçmemiş bir adama...

Ve içimden şunu söylüyorum:

Ne kadar acı çekmiş olursa olsun,
ne kadar yalnız kalmış olursa olsun,
bir kalp gerçekten sevmişse,
yenilmiş sayılmaz.

Ben seni ömrümün en güzel yenilgisi gibi sevdim.

Bir gün unutulursam,
bir gün sesim kaybolursa,
bir gün adım rüzgâra karışırsa...

Ardımda kalan tek gerçek şu olacak:

Ben seni,
sevilmenin ne olduğunu hiç bilmeyen bir kalbin,
öğrenmeye çalıştığı en büyük mucize gibi sevdim...
Ve bu sevgi,
içimde son nefese kadar yaşayacak.

— Fatih Aydın ✍️