Sevgimiz Sanal mı?

Bir ekrana sığdırdık önce sesimizi…
Sonra geceleri…
Sonra içimize attığımız onca kırgınlığı…
Kim bilebilirdi ki hiç dokunmadan da bir yüreğin diğerine bu kadar alışacağını…

“İyi geceler” demek bile yetiyordu bazen yaşamaya,
Bir mesaj sesiyle değişiyordu bütün günün rengi…
Kalabalıkların içinde bile yalnız hissetmeyen iki yorgun ruh gibiydik.
Ama işte insanın canını yakan da buydu…
Bu kadar gerçek hissedilen bir şeyin içinde neden hep bir eksiklik vardı?

Ben bazen kendi kendime sordum…
Sanal mıydı bizim sevgimiz?
Yoksa mesafeler mi alay ediyordu bizimle?

Gece üçte birbirimizin sesine sarılırken gerçekti oysa her şey…
Uyuyamadığında benim de gözümden uyku kaçıyorsa,
Sen sustuğunda içim daralıyorsa,
Bir fotoğrafına dakikalarca bakıp özlem büyütüyorsam içimde,
Nasıl yalan olabilirdi bu…

Ama sonra sabah oluyordu…
Herkes sevdiğine dokunurken
Ben sadece ekrana dokunuyordum…
İşte insanın içine o an oturuyordu çaresizlik.

Biz bugün için mi çıktık bu yola?
Yoksa yarınlara ulaşabilmek için mi sevdik birbirimizi?
Bazen korkuyorum…
Ya biz, yarım kalan hikâyelerin içine yazılmış iki talihsiz cümleysek diye…
Ya kavuşamadan yaşlanırsa bu sevda…

Düşünsene…
Bir gün saçlarına düşecek beyazları bile uzaktan görmek…
Hastalandığında başını okşayamamak…
Ağladığında gözyaşını silememek…
İnsan sevdiğine sarılamayınca eksik kalıyormuş meğer…
Bunu öğrendim senden sonra…

Ama yine de içimde küçücük bir umut var…
Hani herkes gider de insan bir kişiyi beklemekten vazgeçemez ya…
İşte ben hâlâ sana çıkan yolların başında bekliyorum.

Belki bir gün gerçekten aynı şehirde uyanırız…
Telefon ekranından değil, gözlerinden okurum sabahını…
“Orada mısın?” diye mesaj atmam artık…
Çünkü yanı başımda nefes alırsın…

O gün gelirse
Bu çektiğimiz bütün hasret kutsal bir şeye dönüşecek sanki…
Bütün geceler affedilecek…
Bütün özlemler bitecek…

Ama gelmezse…
İşte o zaman biz,
Birbirini çok sevip de zamana yenilen iki insan olarak kalacağız…
Kimsenin tam anlayamayacağı bir hikâyenin içinde…
Yarım kalmış bir şarkı gibi…
Boynu bükük bir fotoğraf gibi…

Yine de ne olursa olsun
Şunu inkâr edemem…
Ben seni hiçbir zaman “sanal” sevmedim…

Ben seni,
Gece uyurken aklımda kalan son düşünce gibi sevdim…
Sabah içimdeki ilk sızı gibi sevdim…
Yokluğunda bile varlığına alışmış gibi sevdim…

Şimdi soruyorum kendi kendime…
Sahi biz gerçekten neyiz?

Belki kavuşamamış bir hikâyeyiz…
Belki de herkes vazgeç derken birbirinden vazgeçmeyen iki inatçı yüreğiz…

Ve belki de aşk dediğin şey tam olarak budur…
Yan yana olamadan da
Birbirinin canı gibi yaşayabilmek…