Kelimeler Özel Kalmalı

Kelimeler Özel Kalmalı

Bazıları için kelimeler sadece alışkanlıktı…
Ben ise bir kelimeyi söylerken bile içimde ömür taşıyordum.
Herkesin kolayca söylediği şeyleri,
ben yutkunarak söyledim bu hayatta…
Çünkü “canım” dediğimde gerçekten canımdan bir parça veriyordum.
“Aşkım” dediğimde bir hevesi değil, bir ömrü koyuyordum önüne.

Şimdi dönüp etrafa bakıyorum da…
Ben mi fazla ciddiye aldım sevgiyi,
yoksa insanlar mı çok ucuz harcamaya başladı duyguları bilmiyorum…

Bir insan nasıl herkese aynı kelimeyi söyler?
Nasıl herkes “özel” olabilir?
Özel dediğin şey, herkeste varsa adı özel kalır mı?

Eskiden insan sevdiği için güzelleşirdi…
Şimdi güzel görünmek için herkes birbirine benzemeye çalışıyor.
Eskiden bir kadın aynaya sevdiği adam için bakardı,
şimdi sokaklar başkalarının dikkatini çekmek isteyen insanların kalabalığı olmuş.

Ben anlamıyorum…
Sevdiğine saklanan bir gülüş vardı eskiden.
Şimdi herkes herkese aynı bakıyor.
Aynı cümleler,
aynı emojiler,
aynı sahte yakınlıklar…

Bir zamanlar “canım” kelimesi insanın içine dokunurdu.
Şimdi markette para üstü verir gibi dağıtılıyor herkese.

Ve sonra dönüp bana diyorlar ki:
“Çok düşünüyorsun…”

Hayır.
Ben fazla düşünmüyorum.
Sadece bazı şeylerin anlamını kaybetmesine alışamıyorum.

Çünkü ben hâlâ sevmenin ciddi bir şey olduğuna inanıyorum.
Bir insana “aşkım” diyorsan,
o kelimenin gecesi olmalı, uykusu olmalı, duası olmalı.
Öylesine söylenecek kadar hafif olmamalı bazı kelimeler.

Ben bu dünyaya geç kalmış gibiyim bazen…
Sanki herkes duygularını tüketmeye gelmiş,
ben ise biriktirmeye çalışmışım.

İnsanlar artık hissetmekten çok göstermeyi seviyor.
Seviyor gibi görünmek,
sadıkmış gibi davranmak,
özlüyormuş gibi yazmak…

Ama kimse gerçekten beklemiyor kimseyi.
Kimse gerçekten merak etmiyor.
Çünkü bu çağda en büyük yalnızlık,
kalabalığın içinde samimiyet aramak olmuş.

Birine “nasılsın” diyorlar mesela…
Cevabı dinlemeden başka ekrana bakıyorlar.
Birine “özledim” diyorlar…
Aynı gece başkasına da aynı cümleyi kurabiliyorlar.

Ben yapamadım bunu.
Çünkü ben bir insana bağlandıysam,
başka herkes sustu içimde.

Belki de bu yüzden yoruldum.
Çünkü ben herkes gibi sevemedim.
Az biraz değil…
Tam sevdim.
Eksiksiz.
Kırılacağımı bile bile sevdim.

Ve şimdi anlıyorum…
Bu çağın en büyük garibi,
duygularını kaybetmeyen insanlar olmuş.

Birine gerçekten değer veren insan tuhaf görülüyor artık.
Kıskanıyorsa sorunlu,
önemsiyorsa bağımlı,
sadakat bekliyorsa fazla ciddi deniliyor.

Oysa mesele kıskançlık değil…
Mesele insanın sevdiğini herkesten ayırmak istemesi.
Çünkü kalpten sevilen biri,
kalabalığın arasında sıradanlaştırılınca
insanın içi kırılıyor.

Ben sadece şunu düşündüm hep:
Herkese ait olan bir şey,
bir insana nasıl özel hissettirebilir kendini?

Ve galiba en çok da buna kırıldım…
İnsanların duyguları değil,
kelimeleri bile emanet taşıyamaz olmuş artık.

Şimdi biri bana “aşkım” dediğinde bile korkuyorum bazen.
Çünkü o kelimenin kaç kişide izi kaldığını bilmiyorum.

Ben eski kafalı değilim belki…
Sadece kalbi hâlâ bozulmamış biriyim.

Bu yüzden sustuğum yerler oldu.
Uzaklaştığım insanlar…
İçimde bitirdiğim hikâyeler…

Çünkü bazı insanların sevgisi,
gürültülü ama sahteydi.
Benim sevgim ise sessizdi…
Ama gerçekti.

Ve insan en çok da buna ağlıyor işte…
Gerçek hislerle yaşadığı bir dünyada,
herkesin rol yaptığını geç fark edince…

— Fatih Aydın