Yaşayan Bir Ölüyüm

Yaşayan Bir Ölüyüm

İstediğin temaları birleştirerek, hikâye tadında, duygusal ve ağır bir dille yazdım:

YAŞAYAN ÖLÜ

Ne yaptıysam olmadı bu ömrün dar sokaklarında,
Her kapıyı umutla çaldım, elimde yalnızlık kaldı.
Ne söylediysem yanlış anlaşıldı,
Ne sustuysam içime gömüldü feryadım.
Sanki dilim başka bir dünyadan gelmişti,
Sanki kalbim yanlış bir çağın içinde atıyordu.

Bir kere olsun "haklısın" denilmedi bana,
Bir kere olsun omzuma baş koyulup dinlenmedi.
Ben sevgiyi avuç avuç dağıtırken,
Bana düşen hep eksiklik oldu.
Sevdim... Çok sevdim...
Sonra dönüp dediler ki;
"Bu kadar sevme..."

Oysa insan sevdiğini eksik sever mi?
Yüreğin ölçüsü olur mu?
Gözyaşının hesabı tutulur mu?
Ben gönlümün tamamını verdim,
Karşılığında sessiz duvarlar aldım.

Şimdi gecelerle konuşuyorum uzun uzun,
Onlar bile benden daha merhametli.
Ay ışığı düşüyor pencereye,
Gölgem bile benden uzak duruyor.
Aynalara bakıyorum bazen;
Bir yüz görüyorum ama yaşam görmüyorum.
Nefes alıyorum yalnızca,
Yaşamak denmez buna.

Bu dünya bana göre değil galiba...
Kalabalıklar arasında kaybolan bir isim oldum.
Sesim duyulmadı,
Varlığım hissedilmedi.
Bir masanın eksik sandalyesi kadar bile aranmadım.
Geldiğim de fark edilmedim,
Gittiğim de sorulmadım.

İstediklerim olmadı...
Beklediklerim gelmedi...
Kurduğum hayaller birer birer toprağa düştü.
Ben her gün biraz daha eksildim,
Kimse fark etmedi.

Sevdiğim sevmedi...
Beklediğim beklemedi...
Yoluna ömür serdiğim,
Ardına bakmadan geçti gitti.
Bir vedayı bile çok gördü bana.
Arkamda bıraktığı sessizlik,
Bin çığlıktan daha fazla can yaktı.

Şimdi içimde mezarlıklar taşıyorum.
Üzerinde isimleri yazılı umutlar yatıyor.
Her biri yarım kalmış bir düş,
Her biri cevapsız kalmış bir dua.

Öyle zamanlar geliyor ki,
Yüreğim kendi ağırlığını taşıyamıyor.
Sanki kaburgalarımın arasında kırık bir gece var.
Nereye dönsem acı,
Nereye baksam yokluk...

Ben artık eski ben değilim.
Bir zamanlar gülen yüzümün yerinde yorgunluk var.
Bir zamanlar ışık saçan gözlerimin içinde,
Karanlığın en sessiz hali oturuyor.

Yaşayan ölüyüm ben...
Varlığım var ama yok sayılıyor.
Bir gölge gibi geçiyorum hayatın içinden.
Kimsenin dönüp bakmadığı,
Kimsenin adını anmadığı,
Kimsenin eksikliğini hissetmediği bir gölge...

Ve günün birinde gerçekten gidersem,
Belki dünya yine dönecek yerinde.
Kuşlar yine uçacak,
Yağmurlar yine yağacak.
Ama bilin ki bir kalp vardı burada;
Anlaşılmak için ömrünü tüketen,
Sevilmek için kendinden vazgeçen,
Karşılık beklemeden seven...

Ve o kalp,
Sessizce kırıldı.

Fatih Aydın ✍️