Sürgün Haritası Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kapanır sisli ufuk;
gurbetin ağır yükü çöker.
Çürür gümüş aynada;
yabancı şehrin soğuk yüzü.
Solur göğsümde zaman;
dumanlı dağlar hüzün döker.
Eser yaban bir rüzgar;
savurur ömrün sarı güzü.

Çeker gurbet haritası;
sınırı çizer derin acı.
Kalır gurbette insan;
gurbet ömrün dilsiz kor tacı.
Solur bahar dalları;
kurur bağın gül ağacı.
Yakar sineyi kahrı;
vurur ömrü dert kırbacı.

Tutar paslı bir kilit;
kapıların arkasında gece.
Kurur dilde kelamlar;
içimde taşlaşır her hece.
Görür gözler uzaktan;
sıla renkli ıssız bir leke.
Yürür yalnız adımlar;
caddelerde tek kalmış leke.

Düşer bağrıma gölge;
eski bir avlunun taşından.
Biter gurbet kuşu da;
yalnızlığın dik kayasından.
Süzer kör pencereler;
bu yabancı ellerin kahrını.
İçer ruhum sessizce;
bakır bir tastan zehir zehrini.

Çeker gurbet haritası;
sınırı çizer derin acı.
Kalar gurbette insan;
gurbet ömrün dilsiz kor tacı.
Solur bahar dalları;
kurur bağın gül ağacı.
Yakar sineyi kahrı;
vurur ömrü dert kırbacı.

Akar zaman bir nehir;
boğar içimdeki o sesi.
Yakarmış eski ocak;
tüter hatıranın nefesi.
Uzar yollar uzayıp;
bağlar ayağıma bir zincir.
Sözer taş binalarda;
sığınacak kuytu bir incir.

Batarmış gurbet güneşi;
gümüş bir bıçak gibi kana.
Kalar gurbette garip;
çile yüklenip yana yana.
Döner çark-ı felek de;
vermez öğüttüğü o unu.
Görer gözlerim her an;
baştan yazılan bu sonunu.

Çalarmış gurbet saati;
paslı bir örsün üzerinde.
Kalar dilsiz bir ağıt;
o derin yaralar izinde.
Söner kandili şehrin;
kabarır karanlık bir deniz.
Silinmiş çoktan yoldan;
memlekete dönen o ilk iz.

Dokur gurbet tüccarı;
çileden örülmüş bir hırka.
Sığınmaz hiç bu beden;
bu soğuk ve yabancı ırka.
Çöker sis sokaklara;
fenerler yalnızlığı yakar.
Süzer gurbet kuşları;
uzaklardan gözüme bakar.

Düşer yaprak daldan da;
toprağı öpmeden kururmuş.
Saran kör sancılar da;
tam ortasından vururmuş.
Kırılmış tahta beşik;
çocukluk uzak bir masaldır.
Tutunmuş son sarmaşık;
kuruyan ve kırılan daldır.

Biter son satır burda;
kapanır yıpranmış o defter.
Döner toprağa elbet;
gurbette harcanan bu serer.
Kalar son bir hâtıra;
mermer bir taşın üzerinde.
Öler gurbette insan;
doğduğu topraktan derinde.