Karanlık Haritası Şiiri - Kürşad Polat

Ve gölgelerin omzuma düştüğü bir gecede,

Kırık pusulalarla yön aradım kendime,

Zamanın pas tutmuş dişlileri arasında sıkışmış

Bilinmez bir ses fısıldadı: ‘Devam et.’

Çünkü bazen hakikat, kendi küllerini bile tanımaz,

Ve insan, içindeki haritayı ancak karanlıkta okur.

Yürüdüm; adımlarımın altına serilen o zifiri sessizlik,

Aslında senin hiç söylemediğin o son cümledir.

Üzerime giydiğim bu darmadağın yalnızlık,

Pazarlık payı olmayan bir haciz dosyası gibi bekliyor kapıda.

Durmak ölmek değil sevgilim,

Durmak; artık kimsenin seni aramadığı o istasyonda,

Kendi ismini unutmakmış.

Görüşemedik; çünkü ışığı yakanlar,
Gölgeleri çoktan evlerine uğurlamıştı.