Sükûtun şiiri Şiiri - Ümit Tort

Aklımda sen vardın...
Sen olunca ilham perileri de teşrif etti gönlüme.
Bir de seni özleyince, sanki uzaklardan gelen bir seda ile
“Yaz biraz...” dedin bana.

Ben de oturdum kelimelerin başına;
Gönül coğrafyamdan hayat deryasına düşen katreler misali
Birer birer döküldü derûnumda saklı kalan hisler.
Sonra fark etmeden mısra oldu hasretim,
Şiir oldu sükûtum.

Bilmem, belki kusurludur şiirlerim;
Belki ne vezni yerindedir ne de kafiyesi.
Lakin her satırında sana çıkan bir yol gizlidir.
Her kelimesi, ismini yâd edince titreyen bir kalbin nişanesidir.

Çünkü insan en güzel şiirlerini,
Birini ziyadesiyle özleyince yazarmış.
Ben buna senden sonra inandım.
Ahu gözlerin düştü mü hatırıma, geceler uzadı;
İsmin geçti mi gönlümden, kelimeler çoğaldı.

Bilmem, belki büyük şairler kadar yazamam;
Lâkin bildiğim bir hakikat vardır ki,
Bu satırlar kalemimin değil, hasretimin eseridir.
Ve o ahu gözlerin öyle bir esir aldı ki beni,
Mısralarımla konuştum seni anlattım onlara…
Uzun uzun ama bir o kadar yürekten.