Sükûtun Pîrine Şiiri - Furkan Özcan 3

Sen ki sükût mülkünün en nurlu seyyahısın,
Bir damla gözyaşıyla ummanı uyandıran.
Kalemlerin pîrisin, sen bu hüznün şahısın,
Siyah bir gül uğruna gönülleri yandıran.

​İzindeyim kaç asır, gölgene yüz sürerek,
Heybende taşıdığın o mukaddes ağrıyla.
Kelimeler önünde sessizce büyülenerek,
Piştim o mısraların sönmeyen nârıyla.
​Sen anlattın geceyi, ben sabaha inandım,
Sen "yağmur" dedin usta, ben rahmetle yıkandım.

Bir yetim feryadıydı dökülen dudağından,
Ateş aldım üşürken, o yangın ocağından.

​Şimdi bir garip yolcu kapısında kelamın,
Ruhuma ayna tutan o efsunlu bestenle.
Sonsuzluğa uzanır gönüllerde selamın,
Aşkı heceye döktün, kanayan o destenle.