Aynaların Ötesi Şiiri - Furkan Özcan 3

Rüzgârın kanadında savrulurken bu ömür,
Bir kırık aynadayım, yüzüm dünden de yorgun.
Sükûtun dehlizinde nefes almak ne ağır,
Ben kendi denizimde, kendi dalgama vurgun.
Hangi gece saracak kanayan ellerimi,
Hangi bülbül ağlıyor dalı kırık o güle?

Ateşe teslim ettim, yitik hayallerimi,
Savrulur küllerimiz, kimsesiz bir meçhule.
Toprağın sinesinde biter elbet bu telaş,
Yalanmış köşklerimiz, tahtımız asılsızmış.
İçimde bir muhacir, dökerken sessizce yaş,

Anladım ki bu dünya, dipsiz bir karanlıkmış.
Bana bir dua gönder, ötelerin ardından,
Açılsın gök kapısı, dökülsün o yıldızlar.
Uyandır bu bedeni, gafletin uykusundan,
Gülüşünle son bulsun, sinemdeki bu sızlar.