Mehmet Talha Şiirleri - Şair Mehmet Talha

​Sırtımda dünya yükü, cebimde hırçın hüsran,
Yaşamaktan öteye yol bulamadım inan.

​Baktım meşru sayılan ne varsa eskimekte,
İnsan kendi ruhunu bir kuyu bellemekte.

Beni yağmurlarda hatırla pulim
Gözlerin dalarken buğulu camlarda.
Dudağına değende buruk acısı;
Yüreğine akan damlalarda
Beni yağmurlarda hatırla pulim

​Sana bilenmiş hevesler getireceğim,
her gün yeniden kurulan bu çarkı bozacak;
kelimeler ki bazısı rüzgâr, bazısı namlu.
Seni çünkü ayakta tutacak, bilirim,
göğsün o sıkışıp tıkandığı,

​Yaşamak, diyorum,
ancak bir özür olabilir artık,
Varlığın o lekesiz
ve budala çocukluğuna.

​Burası Ağrı, burası taşın ve yalnızlığın coğrafyası
Burada haritalar mürekkeple değil, soğukla çizilir.
İki oda, bir kara tahta ve devletin resmi gölgesi,
Genç bir kadının omuzlarında sarsılan o ağır dünya…

İçimde büyüyen bir yankıydın önce—
suskunluğun kendi gölgesini kovalayan hali gibi.
Dudağımın kıyısında tutuk bir heceydin.
Gelmedin.
Ve bir süre sonra,
yola uğramamış adımların alışkanlığına dönüştüm.

​Beni bu sınırda durdurdun yarabbi, vaktidir,
hani o göğsümün bir filiz gibi çatladığı günlerde,
ölümün kokusunu sokak lambalarının altında unuttuğum o çağda,
gençtim, elimi uzatsam göğü yerinden oynatır sanırdım,

Özünde, sözünde yalan olmaz dünyasında
Muhtaç olmaz namerde, mertlik var mayasında
Erzurum'da dadaş, ceza evinde ser baş
Ruhunda masum çocuk, çehresi kartal bakış

Şimdi hangi namert durur, alperenin önünde

​Aramızda kalsın,
ben bu panayırı hiç sevmedim.
Işıkları göz alan vitrinleri,
saat kulelerinin
o monoton dırdırını,

Sensiz sabahı neyleyim,
Gün doğsa ne olur? Sen yoksan.
Pencereme vuran ışık solgun,
Gökyüzü bile eksik bir renk artık.

Kuşlar ötüyor, ezberden sanki,