Sırtımda dünya yükü, cebimde hırçın hüsran,
Yaşamaktan öteye yol bulamadım inan.
Baktım meşru sayılan ne varsa eskimekte,
İnsan kendi ruhunu bir kuyu bellemekte.
Denedim soğuk gece yuttu her birimizi,
Sokaklar ihbar gibi gizliyor sırrımızı.
Sordum kara sıfatı üstlenen aynalara,
Hangi vahiy merhemdir bendeki bu yaraya?
Akşam yine o akşam, herkes kadar sıradan,
Bir ben miyim çekilen bu kirli manzaradan?
Bilmek öyle ağır yük, omuzlarım eriyor,
Kendi sesim dönüp de ruhumu ürkütüyor.
Anladım bu meydanda her yara bir nişandır,
Yağmurun açtığı iz çocukta bir volkandır.
Kayıt Tarihi : 31.05.2026 00:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!