Doğrul Yeniden Şiiri - Mehmet Talha

​Sana bilenmiş hevesler getireceğim,
her gün yeniden kurulan bu çarkı bozacak;
kelimeler ki bazısı rüzgâr, bazısı namlu.
Seni çünkü ayakta tutacak, bilirim,
göğsün o sıkışıp tıkandığı,
nefesin kesildiği yerden
fışkıran o deli dolu, o mağrur namus.

​Ağır bir kuraklıktan geçtim,
seninki gibi dumanlı;
söndüm, kırıldım,
gölgem bile benden utandı.
Geçmedi ama göğsümün üzerinden
o sinsi, o satılık düzen,
çünkü kalbim hınçla dolup taşardı.
​Her akşam dövüşerek çekilirdi
karanlık ev içlerine,
yenilgiye benzeyen uykulara dalardım da yine,
hiç bükülmedi boynum
o muktedirlerin, o kibirli cücelerin önünde.
Zihnim her şafak bir fırtınanın koynundaydı,
ellerim kireç tuttu gelgelelim,
senin de için hâlâ o yangın yeri mi?

​Sızıların külleri kolayca savruluyor
meydanların o uğuldayan nehrine karışmakla.
Onların beton binalarda boğulan o kör gözleri,
barikatları, kalın dosyaları, o süslü yasaları,
göremezken içimizdeki o bitmeyen ihtilali;
bize her sokak başı
yepyeni bir muştu fısıldarken,
doğrulmamak elinde mi?

​Boşuna mı yazıldı o duvarlara
öfkenin ilk hecesi,
gençliğin o deli kanı
boşuna mı döküldü meydanlara?
Varsın cellatların gölgesi
vursun penceremize,
yaşamak bizim için
bir teslimiyet mukavelesi değil ki!
​Bu baş göğe dik bakmaya alışmış bir kere,
ve inatla kök salmış
bu toprağın en hırçın yerine.
Yazık ki uzağız şimdi,
o barikat barikat dövüştüğümüz caddelerden,
ama ancak düşmana
o son darbeyi vuramamak koyuyor insana,
eski güzel günler, o neşeli kahkahalar
hasretle anılsa bile hatta.

​Yorulmak,
o büyük kavganın nadasıdır kardeşim,
bütün bu kuşatılmışlıkların
elbet bir sonu var.
Biliriz, bu karanlık elbet yırtılacak
en zayıf yerinden;
onurlu bir kavgadır
bizim çocukların bıraktığı miras.
Susturulmuş bir nehiriz şimdilik,
ne kadar sessiz aksak da,
ama setleri yıkan o coşkun sel de biziz;
ekseler de biteceğiz, demek ki zafer yakın...