Hükümsüz sır Şiiri - Mehmet Talha

​Yaşamak, diyorum,
ancak bir özür olabilir artık,
Varlığın o lekesiz
ve budala çocukluğuna.

Avuçlarımda ters dönen
aynaların soğuk uğultusu,
Sokaklara fırladığım
o kara sıfatlar,
Hangi meşru kılıfı giyse
eğreti duruyor üstümde.
​Biliyorum.
Bu bilmek,
göğsümde büyüyen tekinsiz bir ihbar.
Sözlerimin anlamı
beni her akşam yeniden ürkütüyor,
Çünkü herkesin sustuğu kadar akşam,
Herkesin kabullendiği kadar karanlık burası.

​Doğadan bir vahiy,
bir işaret beklemek boşuna,
İpte boynumuz,
ağzımızda dünyanın o kirli şerbeti.
Biz ki gecenin
bir hamlede yuttuğu o kalabalık,
Sokakların bir sır gibi gizlediği
o suç ortaklarıyız.
​Yine de bir şeyler kalıyor geriye;
Yağmurun çocukların kalbinde açtığı
o derin oyuklar...
Ne sular dindirebilir o sızıyı artık,
Ne de çözülmüş bir sırrın buruk tesellisi.