Gölgemin Cesareti Şiiri - Furkan Özcan 3

​Seni hep aynı köşeden, aynı sessizlikle izliyorum.
Bir adım atsam bozulacakmış gibi sanki dünyanın dengesi.
Sen kendi aydınlığında, her şeyden habersiz, öylece duruyorsun...
Ben ise gölgelere sığınmış, kelimelerini yutkunan biri.
​Bazen kazara göz göze geliyoruz,
Nefesim düğümleniyor, başımı öne eğiyorum telaşla.
Korkuyorum "Nasılsın?" derken bile sesimin titremesinden.
Sana uzanmaya cesaretim yok;
Ellerim ceplerimde saklı, kalbim göğsümü yaracak gibi oysa.
​Sen çok yükseklerde uçan, renkli bir kuşsun sanki,
Ben dalı kırık, yaprağı dökük, sıradan bir ağaç.
Hangi rüzgâr eser de kondurur seni dalıma?
Biliyorum, boyumu aşıyor sana dair hayaller kurmak,
Benimki ateşe hiç dokunmadan, sadece uzaktan ısınıp kanmak.
​Varsın böyle kalsın, benim adım senin dünyana hiç değmesin.
Ben seni içimdeki o boynu bükük saklanışla, gizlice seveyim.
Sen hep böyle güzel gülümse, o ışık bana yeter uzaktan uzağa.
Bazı sevdalar dile dökülmeden de kocamandır,
Benim payıma da bu hayatta seni susarak sevmek düşmüş galiba.