Adını içimde Kürtçe sakladım,
Çünkü senin adını kimse bilmesin adını Kürtçe sakladım,
Her harfinde yıllardır içimde savaştım,
Ben seni Kürtçe düşünürken bile dilim düğüm düğüm olurdu,
Çünkü bilirim bazı sevdalar söyleyince değil; sustukça daha çok büyür.
Annem..
Ne olur beni bana anlat…
Çünkü ben en çok kendimi kaybettim,
Yolların,insanların..
Yarım kalan cümlelerim arasında kaldım,
Söyle, hangi yanım masumdu?
Bir gece sana mektup yazdım,
Gecenin en ulaşılmaz anında,
Gecenin Işığı bile yorgun düştü bu halime,
Kalbim ile iç ses çatıştı; Yapma dedi.
Ama göremedim.
Bayram geldi, sokaklarım yine süslü,
Çocuklar gülüyor sol yanım, içim paramparça…
Ama bir yerde bir eksiklik var seziyorum,
Bir evde bayram var; Biraz mutluyum,
biraz da paramparçayım…
Bir akşam anladım;
İnsan bazı gerçekleri geç olsa da öğrenmez,
İnsan bazı gerçeklere yavaş olsa da alışır.
Ben senin gelmeyeceğini geç olsa da anladım.
Bazı kadınlar vardır ki ona doyamazsın,
Bakışına,
Gülüşüne,
Kokusuna asla doyamazsın,
Ona öyle bir bakarsın ki mısralar onu anlatmaya yetmez,
Bazen öyle bir güler ki gülüşüne vurulursun.
Benden bu kadar,
Defa fazlasını kalbim de kaldırmaz zaten,
Bir insan kendini bu kadar eksiltir mi?
Hala üstüme, üstüme kkal diyemez…
Ne sitemim kaldı,
Ben Evladımı Bugünler İçin Mi Doğurdum?
Ben bu topraklarda yaşayan bir Kürt annesiyim,
Ben bu topraklarda yaşayan evladına gece uyurken alnına öpücük kondurup da “ iyi geceler yavrum” diyen bir Türk annesiyim…
Dualarımız aynıydı aslında;
Bunlar benim sana son satırlarım,
Farz et ki hiç hayatında olmamışım,
Farz et ki hiç seni sevmemişim,
Ya da bir yağmur fırtınasında akıp gitmişim...
Kaybolup gittim senin için hiç olmadım belki de
Rüyaydım belki de uyandın ve hiç olmadığı gibi çekip gittin...
Ben kalbimi öyle herkese açmadım,
Her gelene buyur gel demedim,
Her dostum diyene de içimi bırakmadım;
Ama insan bir kez inandı mı,
Tam inanıyor işte;
Hem de kendinden vazgeçecek kadar çok inanıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!