Seni beklemeye başladığım o günü hatırlıyorum,
Öyle büyük bir gün değildi aslında,
Takvimler, yapraklar bir nisan misali bitmişti,
Ama benim içimde öyle kalmadı.
Sonra beklemeye de alıştım işte,
Seni beklemeye başladığım o günü hatırlıyorum,
Öyle büyük bir gün değildi aslında,
Takvimler, yapraklar bir nisan misali bitmişti,
Ama benim içimde öyle kalmadı.
Sonra beklemeye de alıştım işte,
Bir gün durup hiç kimsenin olmadığı
bir günde, bir saatte kendini dinle.
Çünkü insan en çok da yalnızken doğruyu söyler.
Senin arkandan kaçtığın ne varsa
Arkandan geri gelecektir.
Bir zamanlar içimde bahar vardı,
Şimdiyse hangi mevsime baksam;
Biraz sen; Biraz da hüzün var,
Sen gittikten sonra sorma hiçbir şey
eskisi gibi olmadı.
Seni ilk kez gördüğüm an;
Sokaklar sessiz, rüzgâr yön değiştirdi,
Zaman kendini unutturmayı başardı.
Sen yürüyordun,
Bense olduğum yerde öylece kaldım,
Ne fırtınalar geçti üzerimden bir bilsen,
Her acı yüreğimde derin izler bıraktı bir bilsen,
Ama hiçbiri diz çöktürmedi bana.
Beni yarı yolda bırakanlar oldu,
Beni dost dediklerim yarı yolda bırakanlar oldu,
İnsanlık çok eskide kaldı...
Bir gün dön ve güzelim dünyaya bak,
Bir zamanlar insanlar sözleriyle değil;
kalbiyle,
İstesen de istemesen de hayat asla seni beklemez,
Gün doğar, ışık perde aralığından sızar.
Ve senin üzerindeki yorgunluğa aldırmadan hyat devam eder,
Yeni bir sabaha sen istemesen bile dahil olmak zorundasın.
Ayağa kalkmak zorundasın, çünkü buhayatta
Ben en çok sevdiğim yerden vuruldum,
Her adını bilmediğim bir ihanetten.
Ne bir çığlık kaldı kalbimin içinde
Ne de kalbimi savunacak bir cümlem.
Gülüşün masumdu sanırdım,
Keşke dedim,
Keşke sen geldin her şey güzel oldu
diye başlasaydı bütün şiirlerim,
Gözlerinin içine bakarak yazan bir kalem,
Sevginle çay içmek vardı şimdi…
Aşkınla satırlarıma nasır tutmuş ellerim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!