İnsanlık Çok Eskide Kaldı

‎İnsanlık çok eskide kaldı...
‎
‎Bir gün dön ve güzelim dünyaya bak,
‎Bir zamanlar insanlar sözleriyle değil;
‎kalbiyle,
‎Duruşuyla,
‎hafif bir tebessüm ile
‎insanın yükünü hafifletmeye yeterdi.
‎
‎Şimdi kimseye kırılma demem,
‎çünkü kırılmak;
‎Bu çağın en sıradan halidir,
‎Ama ne olursa olsun,
‎Hem kendini, hem de kalbini koru,
‎
‎Ne sahte gülüşler geziyor sokaklarda,
‎Ne çok çıkar gizleniyor dostlukların ardında.
‎Herkes birbirine yakın gibi,
‎Ama yürekler hiç olmadığı kadar uzak.
‎
‎ Bir zamanlar umut vardı insanlarda,
‎Şimdiyse herkes yarınlardan korkar oldu,
‎Birbirine derman olan insanlar azaldı,
‎Birbirini yoran insanlar çoğaldı.
‎
‎Etrafına şöyle bir bak;
‎Ne kadar az samimiyet var.
‎Sevgi konuşuluyor ama yaşanmıyor,
‎Sadakat anlatılıyor ama tutulmuyor.
‎
‎Ey insan unutma;
‎Hayat zaten herkese yaptığı değer kadar değer veriyor,
‎Sen sadece iyiliğini kaybetme,
‎çünkü kötülük bulaşıcıdır,
‎İyilik ise cesaret ister.
‎
‎Belki en güzel günlerin bir daha gelmeyecek,
‎Belki çocukluğumuzdaki o güzel insanlar da...
‎Ama yine de umudunu yitirme,
‎Bu dünyanın en büyük karanlığına rağmen içimdeki ışığı diri tut,
‎
‎İnsan, servetiyle değil,
‎Merhametiyle insandır.
‎Sevgi eksildikçe yalnızlık çoğalır,
‎Vicdan sustukça dünya sessizleşir.