Seni ilk kez gördüğüm an;
Sokaklar sessiz, rüzgâr yön değiştirdi,
Zaman kendini unutturmayı başardı.
Sen yürüyordun,
Bense olduğum yerde öylece kaldım,
Öyle bir eksilme ki bu;
Kimse sessizliği fark etmedi bile,
Ama ben içimden çağala çoğala bitmiştim.
Bir bakış değdi yüreğime,
Ne uzun sürdü ne de kısa,
Ama insanın ömrünü iki katına çıkacak
kadar derindi.
İşte o an anladım;
Bazı karşılaşmalar insanı bulmak için değil de;
İnsanı kaybetmek için olur.
Ve sen;
Benim içimde kalan en güzel kayıptın.
Yakup Köstekçi
Kayıt Tarihi : 26.07.2026 21:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!