Benim Adım Anadolu’dur
Benim adım Anadolu’dur,
bir yanım dağdır; Bir yanımsa denizdir.
Benim adım Anadolu’dur
Aynı sofrada aynı ekmeği bölüşenim,
“ Bu şiir bir ömür geçse de hep yanımda olan bu hayattaki tek kahramanım babama armağanımdır iyi ki varsın babam…”
Benim babam bir ömür boyunca nice yükümü taşıdı,
Benim yüzündeki sevgiyi hiç kaybetmedi,
Benim babam düşersem elimden tutandır,
Benim babam beni yeniden hayata bağlayan oldu.
Bugün bir kez daha aynaya baktım,
Yüzüm vardı, gözlerim vardı hatta; Yalandan olsa
gülen gözlerim vardı.
Ama ben kendimi göremedim.
Ben nasıl bu hale geldim?
Beni bu hale kim getirdi?
Annem..
Bu satırları belki son gecemden yazıyorum,
Titriyor ellerim, âmâ kalbim halen dimdik,
Bir soru içime saplandı; Ben kimin için öldüm anne?
Söylesenize sokaklar halen karalık mı?
Bir gün sen de yorulursun,
Her şey de güçlü gibi olmaktan,
Herkese iyi görünmekten,
Kimseye içini anlatamamaktan yorulursun,
Bir gün sen de yorulursun.
Burası dünya her şey yarım kalır,
Burası dünya umutlar zamana yenilir,
insan ne kurarsa gönlündeki hayal yarım kalır,
Bazı yollar sessizce ayrılır.
Burası Dünya!
Mahpushane sabahı gri ve ışıksız bir sabaha merhaba denir,
Demir kapılar ardında adım andıkça adımdan soğurum,
Hayat, dışarıda bir çocuk gibi koşarken,
Ben burda zamanı ağırlarım.
Aşk, en çok sessizlik ortasında büyür,
Sen giderken arkana bile bakmadın,
Ama sen gidince ardında yasaklanmış
yetim bir dil bıraktın,
Adını söylerken bile sanki başka bir
şarkı çalıyor ruhumda,
Sen giderken ruhumda bir Kürtçe şarkı misali
Ellerin Gölgemin Üzerinde
O gün hava nasıldı?
Hangi yıldı, hangi mevsimdi?
Günlerden neydi?
Peki, hangi şarkı çalıyordu hatırlamıyorum.
Öyle çok değiştim ki;
artık eski benden eser yok,
Beni tanıyan insanlar bile
artık adımı sesimden ayıramıyor,
Eskiden güldüğüm şeyler bile
artık güldürmüyor beni.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!