Ben Kendimi Özledim Şiiri - Yakup Köstekçi

Bugün bir kez daha aynaya baktım,
Yüzüm vardı, gözlerim vardı hatta; Yalandan olsa
gülen gözlerim vardı.
Ama ben kendimi göremedim.
Ben nasıl bu hale geldim?
Beni bu hale kim getirdi?
Bilmiyorum.

Bir zamanlar hayalleri olan o çocuk yoktu,
Şimdi ağır cümleler ile sokaklardayım,
Ben ne zaman bu kadar bu kadar büyüdüm?
Ben ne zaman bu kadar sustum?

Ben kendimi özledim,
En çok neyi özledim biliyor musun?
Ben en çok da sebepsizce gülen günlerimi özledim.
Geceden korkmadan uyuduğum günleri delicesine özledim.
Kalbimin atışının hızlı atmadığı günleri özledim.

Bir yerlerde halen yaşıyor olmalı o eski ben,
Kırılmadan seven,
Şimdi ise içimde kocaman bir enkaz var.
Ve altında koybolan kendimi arıyorum.

Ama biliyorum;
İnsan en çok da kendi içinde kaybolur.
Belki yarın bulurum kendimi,
Belki olur da bir sabah ansızın
yeniden tanışma fırsatı bulurum kendimle.