İçimde Kalan İç Hesaplaşması

Bir gün durup hiç kimsenin olmadığı
bir günde, bir saatte kendini dinle.
Çünkü insan en çok da yalnızken doğruyu söyler.

Senin arkandan kaçtığın ne varsa
Arkandan geri gelecektir.
Unuttuğun sandığın gece ansızın
adını fısıldayacaktır.

İç sesinde adını dahi söyleyemediklerin olacak,
Sen tamam dedikçe; iç ses tekrarlayacaktır o sesi,
Yeter dediğin zamanlar, iç sesin ile kavgaların olacak.

Kim için sustuysan iç ses sana onu hatırlatacak,
Kime katlandıysan iç ses yapma etme diyecek,

Bazı yaralar geçmez,
Sadece iç ses sen iyi değilsin misali devam eder,
Sen iyiyim dedikçe iç ses sana hesap sorarcasına; soracak
İyi Değilsin diyecek!!
Oysa senin kaçtığın yüz hepsi senin yüzündü.

Benim içimde kalan iç sesimle
hesabımda kimse oralı olmadı,
Benim en büyük borcum da;
Ne gidenler vardı,
Ne de kalanlar…
Benim en büyük borcum hep iç sesimleydi.

Bir gün ödersin o hesabı sende,
Ya cesaret edip iç sesinle yüzleşirsin,
ya da pişman olup köpek gibi pişmanım deyip
pişmanım diyerek iç sesin karşısına çıkacaksın,
Ama öyle ama böyle bir gün iç sesin karşısına çıkacaksın…