Gölgemin Cümlesi Şiiri - Furkan Özcan 3

Bir adım ötendeyim, aşılamayan o sonsuz uçurum,
Seslensem düşeceğim, sussam içimde büyüyor yaram.
Gözlerin diyorum, bilmeden geçtiğim en güzel yurdum,
Ben sana ait oldukça, kendi ellerimde kalmıyor sıram.
Sana yazılan mektupların hiç pulu olmadı bende,
Gönderilmeyecek kadar eksik, okunmayacak kadar ağır.
Sen başka rüzgarlara yelken açarken kendi denizinde,
Benim kıyılarım fırtına, benim gökyüzüm sensizliğe sağır.
Ne bir sitemim var sana, ne de bir "keşke"m kalbimde,
Güneş doğmayı seçti diye, karanlık güneşe darılamaz ki.
Sen sadece gülümsedin kendi masum, habersiz halinde,
İçimde yanan bu ateş, senin serinliğine sarılamaz ki.
Bırak böyle kalsın, kelimeler saklansın mürekkebin izine,
Senin yolun hep çiçeklensin, benim gölgem yeter bana.
Bir gün rastlarsan eğer dudaklarımdaki sükûtun gizine,
Bil ki en büyük şiirim, hiç okunmamak üzere yazıldı sana.