Gözlerin Söylemişti Şiiri - Ümit Tort

Bilmem…

Gözler yalan söyler mi?

Ben, söylemez sanırdım.
Ta ki senin gözlerine
Bu kadar inanıncaya kadar.

Bir vakit vardı;
Bir bakışınla bahar olurdu içim.
Bir gülüşün geçse aklımdan,
Gün ışırdı gecelerime.

Meğer insan,
En çok inandığı yerden kırılırmış.

Ben seni sevdim.
Öyle büyük sözlerle değil;
Sessizce,
Kimse duymadan,
Bir ömür sürsün ister gibi.

Sen gittin.

Ne bir ses bıraktın ardından,
Ne de dönüp bakacak bir hatıra.

Yalnız birkaç kelime…
Ama o birkaç kelime,
Bir ömrün yükü kadar ağırdı.

Şimdi geceler uzun.

Pencere önlerinde dalıp gidiyor gözlerim.
Bir rüzgâr esiyor uzaktan,
Sanki adını fısıldıyor.

Ne seni unutabiliyorum,
Ne de seni hatırlamadan yaşayabiliyorum.

Çünkü bazı insanlar
Gidince gitmiyor.

Bir sızı gibi kalıyor içinde.
Bir eksiklik…
Bir yarım kalmışlık gibi.

Ve anladım ki;

Aşk bazen kavuşmak değil,
Bir ismi yıllarca kalbinde taşıyabilmektir.

Ben artık sana değil,
Sana inanırken kaybettiğim
Kendime üzülüyorum.

Yine de bil isterim:

Bir zamanlar,
Şu dünyada
Seni çok seven bir kalp vardı.

Ve o kalp,
Hâlâ sessizce
Senin geçtiğin yolları hatırlıyor.