Hasretin Tuna’sından Şiiri - Ümit Tort

Öylesine sevdim ki seni...

Aradan yıllar geçse,
Saçlarıma kar yağsa,
Aklım benden göçüp gitse bile,
Gözlerinin büyüsünü unutamam göçmen güzeli.

Bir bakışın vardı;
İnsanın ömrüne bahar eken,
Bir tebessümün vardı;
En koyu geceleri sabaha çeviren.

Hasretin bağrımda çağlıyor şimdi,
Tuna misali...
Akıp akıp yüreğimin kıyılarını dövüyor.
Bir an geliyor,
Unuttum sanıyorum seni;
Sonra ansızın bir hatıran düşüyor yadıma,
Bütün bentler yıkılıyor.

Belki kavuşmak mümkün değil artık,
Belki umut kadar uzak,
Yıldızlar kadar erişilmezsin bana.

Lakin kim engel olabilir ki
Kalbimin sana doğru akan ırmaklarına?
Kim durdurabilir seni özleyen bu gönlü?
Çöller kadar kuruyan ruhum,
Yine de adının geçtiği yere yağmur olup yağmak ister.

Böylesi bir hasreti,
Böylesi bir sevdayı,
Belki hiçbir zaman bilemeyeceksin.

Bil ki...
İçimde senin adına kurulmuş sessiz bir şehir var.
Sokaklarında yalnızlığım dolaşır,
Meydanlarında özlemin yankılanır.

Ve bil ki;
Ruhum, ruhuna hasret bir kuş gibi çırpınmakta.
Parangalı bir sevda taşıyorum içimde.
Ne koparıp atabiliyorum,
Ne de yüküne razı olmaktan vazgeçebiliyorum.

Bazı insanlar sevilir,
Bazıları unutulur.

Sen ne unutulabildin,
Ne de yalnızca sevilebildin.

Sen;
Yıllar geçse de dinmeyen bir sızı,
Her gece yeniden açan bir yara,
Ve ömrümün en güzel,
En acı duası olarak kaldın.

Eğer bir gün adımı unutursan,
Varsın unut...

Ama bil ki ben,
Bir ömrü senin hasretinle tüketebilecek kadar
Derinden sevdim seni.