Hasretin Mürekkebi Şiiri - Muhammet Demir 2

Eksilen bir yanıyım şimdi bu uçsuz coğrafyanın,
Sessizliğe gömülmüş, adı unutulmuş bir liman.
Zaman, akıp giden bir ırmak değil, kilitli bir kapı;
Ardında senin olmadığın her an, içimde bir kıyamet koparıyor.
Gözlerinde bıraktığım o son bakış, bir mühür gibi
Alnıma kazındı da, silinmiyor hiçbir şafakla.
Yokluğun, bir kışın en soğuk hecesi, titreyen bir ses,
Üşüyorum; üzerine örttüğüm anılar bile,
Kendi küllerini ısıtmaya yetmiyor artık.
Uzaktan bakınca hayat, bir sahne oyunu gibi akıyor;
Oysa ben, perde kapandığında yalnız kalan o figüranım.
Yıldızlar sönük, ayın şavkı kırgın, mevsimler şaşkın...
Seni beklediğim yollar, artık sana çıkan değil,
Kendi içimde kaybolduğum çıkmaz sokaklara dönüşüyor.
Ve hatırla; bir gün dönüp de baktığında ardına,
Gördüğün o boşlukta, aslında benim varlığım gizli.
Ben, yokluğuna sığdırdığım bu koca sessizliği,
Dünyanın en gürültülü özlemiyle,
Sana adıyorum.