Nisa Şiiri - Muhammet Demir 2

Bir akşamın ince yerinden düştün ömrüme,
sessizdi şehir, göğün kalbi yorgun, sokaklar üşüyordu.
Ben seni ilk defa görünce anladım;
bazı insanlar dua gibi girermiş insanın içine.

O sarı saçların değdi geceye,
karanlık bile mahcup kaldı yanında.
Bir rüzgâr geçti içimden usulca,
adını koyamadığım bütün hisler sana dönüştü o anda.

Senin o yeşil gözlerin vardı bir de;
baharı kıskandıran,
insanı bir ömür aynı yerde bekletecek kadar derin.
Baktığında kalbim değil, zaman duruyordu sanki,
ellerim değil, ruhum titriyordu.

Bir insanın gülüşü
bu kadar mı dokunurdu bir kalbe?
Sanki içimde yıllardır sönük duran bütün ışıklar
sen güldüğünde yeniden yanıyordu.

Şimdi adını her düşündüğümde
içimde ince bir sızı büyüyor usulca.
Sanki dünya susuyor da
bir tek senin sesin kalıyor kulağımda.

Ve ben herkesi unutabilirdim belki,
ama seni asla…
Çünkü bazı insanlar sevilmez yalnızca;
bazıları insanın kaderi olur.