Ömrümün Kırık Yeri Şiiri - Muhammet Demir 2

Sen gittin.
Ne bir kapı çarptı ardından
ne de büyük cümleler kuruldu.
Sadece içimde,
sessizce çöken bir şey oldu.

O gün anladım;
insan bazen birini kaybetmez yalnız,
kendine inandığı yeri de yitirir.

Bir süredir aynalara dikkatli bakıyorum.
Yüzüm aynı yüz belki
ama gözlerim eski anlamını taşımıyor.
Çünkü senin baktığın yerden
kendimi biraz güzel sanıyordum.

Şimdi akşam oluyor mesela,
herkes evine dönüyor şehirde.
Ben ise hâlâ sende kalan tarafımı
toplayamıyorum gecelerden.

Bir çayın buharında,
bir sokak lambasının altında,
rüzgârın ansızın değişen sesinde
hep sana benzeyen bir şey var.
Ve insan en çok da
her şeyde bir kişiyi görmeye başlayınca yoruluyor.

Seni unutmak istemedim.
Ama hatırlamak da kolay değildi.
Çünkü bazı anılar
geçmişte kalmıyor;
insanın içinde yaşamaya devam ediyor.

Bazen düşünüyorum da,
biz yanlış zamanda karşılaşmış
iki kırık mevsim gibiydik.
Sen biraz gitmeye yakındın,
ben fazla kalmaya.

Şimdi senden geriye
kimseye anlatamadığım bir sessizlik kaldı.
Ne tam bir yara,
ne de bütünüyle geçmiş bir şey.
Adını koyamıyorum.

Ama biliyorum;
bir insanın kalbi gerçekten kırıldığında
bağırmıyor artık.
Sessizleşiyor.

Ve ben
uzun zamandır
içimdeki o sessizlikte yaşıyorum.