Kül Sessizliği Şiiri - Muhammet Demir 2

Geceyi uzun süre izleyen insanların
Gözlerinde aynı yorgunluk olur.
Sanki dünya,
Biraz fazla omuzlarına yaslanmıştır.

Ben bazı ayrılıkların
Kapı sesiyle değil,
İnsanın içinde yavaşça çöken bir duvarla
Başladığını gördüm.

Ondan sonra hiçbir şey
Bir anda olmuyor zaten.
Çay soğuyor mesela,
Bir şarkı yarıda kalıyor,
Duvardaki saat bile
Daha sessiz çalışıyor.

İnsan en çok da
Kimseye anlatamadığı şeylerden yoruluyor.
Çünkü kelimeler bazen
Taşımıyor kalbin ağırlığını.

Bir süre sonra anlıyorsun:
Herkes sarılmıyor birbirine,
Bazıları sadece
Yaralarını birbirine değdiriyor.

Ve hayat…
Dışarıdan bakınca devam ediyor gibi.
Ama bazı insanların içinde
Aynı sonbahar yıllarca sürüyor.

Ben artık hiçbir hüznü küçümsemiyorum.
Çünkü en derin acılar
Bağırmıyor.
Sessiz oluyor.
Tıpkı gece karanlığında
Usulca kül olan bir ateş gibi.