Sükütun Bedeli Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Dün bir başkasının yangınıyla karardı gökyüzü,
Sen pencereni kapattın, görmedin yüzü.
Uzaktan izledin, dedin Bana ne bundan?
Kaçtın vicdanın sesinden, korktun dumandan.
Oysa ateş, bir kıvılcımla başlar bilirsin,
Bugün başkasına bakan, yarın kendin görürsün.

Yarın, bugün ektiğin tohumun hasadıdır,
Sessizliğin kendi içinde ağır bir inadıdır.
Sıra bana gelmez deme, döngü büyük bir çark,
Zalim ile mazlum arasında kalmasın fark.
Bugün haksızlığa göz yumup sükût edersen,
Yarın o sessizlik boğar seni, vakitsiz gelsen.

Bir kapı çalınırsa komşunun hanesinde,
Senin de huzurun gizlidir o sesin nefesinde.
Yardım eli uzatmazsan düşene bugün,
Düşüşün kaçınılmazdır, kararınca o gün.
İlahi terazi şaşmaz, zerresi bile tartılır,
Korkaklık değil, cesaretle yarınlar kurtarılır.

Hayat, bir aynadır ne yansıtırsan onu bulursun,
Kendi kazdığın kuyuda gün gelir susuz kalırsın.
Bugün başkasına reva görülen o acı,
Yarın senin alnında yanacak bir sancı.
Unutma ki insan, insanın yurdudur,
Kardeşinin yükünü almayan, kendi yüküyle yorulur.

Ses çıkarmazsan eğer, haksızlığın karşısında,
Ölürsün çürümeden, kendi yaşamının kıyısında.
Adalet gökten inmez, vicdanlarda filizlenir,
Halkın sesiyle zulmün karanlığı diz çöker, siner.
Bugün sesini yükselt ki, yarın sesin duyulsun,
İnsanlık dediğin bu döngü, seninle güzelleşsin, bulunsun.

Bu hayat bir sınavdır, geçip giden her anla,
Anla ki yaşamak, sahip çıkmaktır her canla.
Yarın sana sıra geldiğinde, kimseyi bulamazsan,
Bugünkü sessizliğinin hesabını soramazsan,
O zaman anlarsın ki bir başkasının yarasında,
Aslında kendi sonun saklıymış, sessizliğin arasında.