Şafağın Yemini Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir şafak vakti söylenmiş,
temiz ve saf bir niyet...
duysun dağlar, ovalar,
duysun meydanlar, sokaklar.

İnsana yakışan budur;
özü sözü bir adalet.
Eğilmeden, bükülmeden,
dosdoğru bir hat gerek.
Çünkü insan,
omurgasıyla insandır.

Kırk beş günün sonunda
hür irade, tek yürek...
Bir söz yürür halkın dilinde,
bir umut büyür ekmek gibi,
su gibi, güneş gibi.

Kürsüden yankılandı;
bir onur yeminidir bu.
Zamanın çarkı döner,
ama halkın hükmü derindir;
taşa yazılmış alın teri gibi.

Verilen söz tutulur.
Pusula şaşmaz asla.
Kurultay bir bayramdır;
kavuşuruz o fasıla,
halayların döndüğü,
türkünün çoğaldığı sabahlarda.

Demokrasi meşalesi
tutan ellerde yanar.
Korku duvarları yıkılır,
hakikatli gün doğar.
Bir çocuğun gülüşü kadar berrak,
bir ananın duası kadar temiz.

Onurlu insan budur;
sözünde duran er kişi.
Kırk beş gün sonrasında
tamamlanır bu işi.
Ne eksik,
ne fazla;
çünkü söz, sözdür.

Karanlığa inatla,
bir mum değil, ışık ol!
Vakit geldi çattı bak;
milletim en doğru yol.
Yürü kardeşim,
yürü ki umut çoğalsın.

Söz verildiyse eğer,
namusudur o sözün.
Aydınlık yarınlara
gülerek baksın gözün.
Ve bir şafak vakti,
yeniden söylenir aynı niyet:

Temiz.
Saf.
Dosdoğru.
İnsan gibi.
Halk gibi.
Memleket gibi.