İsmet Akdoğan Şiirleri - Şair İsmet Akdoğan

Bir aşkım olsun,
Hiç kimseye benzemesin.

Bir sevgilim olsun,
Hiçbir sevgiliye benzemesin.

Bir kadın var,
Haritaların bittiği o ulaşılmaz uçurumda.
Yükselir kucağında dik memeleri, Fırat’ın çamurundan damıtılmış bir sızıyla;
Sütü zehir, rahmi toprağın en derin yara izidir.
Anımsa:
Seni doğuran o ana ki, Mezopotamya’nın bereketini kanla mayalayan;

Eğer sen...
Varlığınla birilerini sarsmıyorsan,
Uykularını dağıtıp,
Konforlarını bozmuyor,
Ve sinsi bir hasedin menziline girmiyorsan;
Bil ki,

Gökkuşağını mı sersem ayak uçlarına?
Evrenin mavisinden ödünçler mi alsam,
Giyindirsem seni boydan boya maviliklere...
Bilmem ki ne yapsam?

Bir vapura binsek;

Sesindir, biliyorum;
Uzakta ayaklanan o mahşer.
Bir zafer provasında,
Miting ışıklarıyla aydınlanıyor o yasaklı çehren.
...
Hissediyorum...

Hepsi bir kapıydı,
Dokunsan açılacaktı ay yüzüne;
Oysa ne çoklar dayandılar,
Bir bilsen o kapılara.

Kilitler pas tutmuş, eşikler yorgun,

Yaman bir yaraya bastın yine;
Hem de ikinci defa.
İçimdeki o gizli eylem,
O yükseklerden süzülen söz,
Şimdi bir cam gibi kırılıyor...
Dağılıyor derin çatlakların arasında,

Kaçıyor ayakların, ellerin kaçıyor;
Gözlerin bir gölge gibi kayıp gidiyor.
Sözlerin...
Sözlerin bile bu kaçışın esiri.

Terliyorsun;

I.
Hanı daralırdı ruhun, Bir mülteci gibi, Yalınayak ve ürkekçe,
Bana gelirdin...
Gülüşün vardı ya,
İçimdeki o devasa,
O kaskatı buzları eritirdi.

Bir sınır çizgisine sığamayacak kadar büyük olanlar,
Haritaların kör noktalarında yaşarlar!
Sen,
Kuşatılmış her coğrafyadasın şimdi;
Bu yüzdendir ki hiçbir fani göz,
Seni tek bir mekâna hapsedemez.