Bir Kadın Şiiri - İsmet Akdoğan

Bir kadın var,
Haritaların bittiği o ulaşılmaz uçurumda.
Yükselir kucağında dik memeleri, Fırat’ın çamurundan damıtılmış bir sızıyla;
Sütü zehir, rahmi toprağın en derin yara izidir.
Anımsa:
Seni doğuran o ana ki, Mezopotamya’nın bereketini kanla mayalayan;
Beni vuran o kahpe ki, Sümer tanrıçalarının öfkesiyle hükmeden.

Güneşe bir adım içeride, kör bir bıçağın ağzında,
Bir adamlık solukta biçilirken o kadim ağın;
Diz çöker insan;
Zira o, etin ve şehvetin en keskin uçurumu,
Dünyayı kendi kanında boğan o nihai yıkım.