Bir söz Şiiri - İsmet Akdoğan

Eğer sen...
Varlığınla birilerini sarsmıyorsan,
Uykularını dağıtıp,
Konforlarını bozmuyor,
Ve sinsi bir hasedin menziline girmiyorsan;
Bil ki,
Bir gölgeden ibaretsin.
Toprağın nabzını duymayan,
Rüzgârda dalgalanmayan,
Kendi çukurunda devinen...
Öylesine,
Sıradan,
Ve alçak bir yaratıksın.
Zulmün ve zilletin orta yerinde,
Bir kaya gibi durmadıkça;
Hafızanda sadece haset, öfke ve kavga kalır.
Oysa yaşam, durup dövüşmek kadar,
O yangından bir bilinç çıkarmaktır.
Hakkını vermedikçe bu ömrün,
Sürekli eylemle kendini yenilemedikçe,
Kendi isminin haysiyetine yabancı,
Zebun bir ölüsün!
Aş o çukuru,
Yık o konforu;
Çünkü insan, ancak çabaladığı sürece yaşar...
2000
İ. AKDOĞAN