Söylenmemiş Satrlar

Bir rafta, en kuytuda,
Tozun bile çekinerek dokunduğu bir kitap vardı.
Ne açan oldu onu,
Ne de sormaya cesaret eden.
Kapaklarında bir suskunluk,
Sayfalarında titreyen kelimeler...
Her biri yarım kalmış bir bakışın,
Dudağa varmayan bir sözün iziydi.
Okunmamış bir hikâye gibi dururdu,
Ama içinde…
Sadece okuyanı olmayan değil,
Anlayanı da hiç olmamış bir sessizlik yaşardı.
Zaman geçtikçe ağırlığı artmadı,
Ama anlamı derinleşti.
Çünkü bazı kitaplar okunmak için değil,
Yalnızca var olmak için yazılır.
Bir kapağın ardında durur belki yıllarca,
Ama o tek cümle…
Yanlış zamanda açılırsa,
Bir ömrü yerle bir eder.
Yine de dokunulmaz,
Çünkü bazı hikâyeler,
Sesle değil,
Sadece yutkunarak okunur.
________________________________________