Söylenmemiş Bir Gidiş Şiiri - Mustafa Alp

söylemeden gitmiş ya sonra.
hikaye tam orada başlıyor zaten.
öyle kapıyı çekip çıkmak değil bu,
insanın içinden birini
sessizce eksiltmek gibi.

kimse duymuyor sanırsın
oysa duvarlar biliyor,
yastık biliyor,
bir de gecenin ortasında uyanıp
ulan diye başlayıp
hiçbir yere varamayan cümlelerin.

kapkara gecenin yoksulluğu.
ekmekle ölçülmez o iş,
insan bazen
bir çift gözün yokluğuna düşer,
bir geliyorum'a muhtaç kalır.
işte o zaman anlarsın
en pahalı şey
sevilmek değil,
beklenmektir.

kışın ortasında kapıda kalış.
soğuk dediğin hava değil be,
birinin gel içeri dememesidir.
yoksa kar da yağar, rüzgar da eser.
ama insan en çok
yüzüne kapanan kapılarda donar.

bitmeyen bir telaş bu.
neye yetişiyoruz?
kime geç kalıyoruz?
kendimize mi
yoksa çoktan gitmiş birine
hala yetişiriz sanmanın
o saf yalanına mı?

söylenen onca yalan.
sanma ki hepsi başkasından.
insan en büyüğünü
kendi kendine söyler.
iyiyim der,
alıştım der,
unuturum der.

ulan
insan unutmuyor.
sadece kabuğunu kalınlaştırıyor,
içini kimse görmesin diye.

gitmek kolay.
yalan söylemek daha kolay.
ama kalıp da
doğruyu taşımak var ya.
işte o,
herkesin harcı değil.

sen gittin
arkanda ne bıraktın biliyor musun?
yarım kalmış cümleler,
içine sığmayan bir adam,
ve her gece
kendine yalan söylemek zorunda kalan
bir kalp.

ben hala buradayım.
geceyle pazarlık yapıyorum.
biraz sus diyorum,
biraz eksilt onu.

ama gece dediğin var ya
namussuz.
her şeyi yüzüme vuruyor.

yalan.
iki dudak arası değil sadece,
bazen bir gidiş,
bazen bir susuş,
bazen de
kalacağım deyip
gitmenin en şık hali.

ve ben.
senin söylemeden gittiğin yerde,
bir cümlenin ortasında,
bir yalanın içinde değil artık.

gerçeğin acısıyla
yaşamayı öğreniyorum.

✍️