Güneşin uğramadığı o derin kuyularda,
Sükûtun mührü vurulmuş her bir bakışa.
Menzili olmayan bir yolun tozunda,
Vuslatın adı kazınmış, rüzgarın avucuna.
Kömürden örülmüş o aşılmaz duvarlar,
Işığı yutan bir boşluğun nöbetini tutar.
Kıyısı bulunmayan bir deryanın ortasında,
Fırtına dindiğinde bile dalgalar susmaz.
Toprağa düşen gölge, aslından bihaber
Karanlıkta kaybolan izler, sessizce gider.
Mümkünün bittiği o siyah ufkunda,
Aşk, kendi gurbetinde bir ömür bekler.
Zeynep Ferhunde Öztürk 2Kayıt Tarihi : 11.04.2026 10:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!