Zeynep Ferhunde Öztürk Antoloji.com

Gürültü çekildi çekilmesine ama Şimdi odada daha büyük bir şey var: Duvarlara çarpmayan, Işığın gölgeden ayrıldığı o ince çizgi.?Birikmiş kelimeler bir köşede tozlanıyor, Herkes kendi sustuğu yerden sorumlu artık. Bir çayın soğuma süresi kadar derin, Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz her şey.?Ne bir sitem bu ne de geride kalış, Sadece zamanın kendi yankısını dinlemesi. İçimdeki oda büyüyor sanki, Kapıları kilitli, pencereleri buğulu

Gözyaşı, yenilmek değilmiş; insanın kendine, yorulmuşluğuna ve geçen zamanına verdiği en içten, en hesapsız saygı duruşuymuş. Şeffaf bir damlanın yanağı yakıp geçmesi gibi; içimdeki fırtına da süzülüp gitti, geriye sırılsıklam bir hafifleme bıraktı.

Duvarların hafızası olur mu derlerdi; varmış. Yıllarca satırlara, dökülen sadece î cümleler değilmiş meğe; geçen zamanın kendisiymiş. o kapıdan çıkarken, ne arkamda kalan yıllara tam bir veda edebildim ne de önümde uzanan o sessiz dinlenişe kendimi teslim edebildim. Aynı anın içinde hem gözyaşının buğusu hem de tebessümün sıcaklığı çakıştı. Sesler kesildi, koridorlar boşaldı, . Yorgunum; ama bu yorgunluk bitişin değil, içimde saklı kalan o koca yaşanmışlığın ağırlığı. İçimdeki o yoğun fırtınayı şimdilik kendi kabuğuna çekiyorum. Zaman kendi sularında durulsun diye..."