Zeynep Ferhunde Öztürk Antoloji.com

Hayat, gözlerin pınarına incelikle çekilen bir sürme gibidir; hem bakışı derinleştirir hem de bir miktar yakar. Bakışa mana katmak için çekilir ama muhtevasında gözyaşıyla silinip gitme ihtimalini saklar.

Gürültü çekildi çekilmesine ama Şimdi odada daha büyük bir şey var: Duvarlara çarpmayan, Işığın gölgeden ayrıldığı o ince çizgi.?Birikmiş kelimeler bir köşede tozlanıyor, Herkes kendi sustuğu yerden sorumlu artık. Bir çayın soğuma süresi kadar derin, Bir yaprağın düşüşü kadar sessiz her şey.?Ne bir sitem bu ne de geride kalış, Sadece zamanın kendi yankısını dinlemesi. İçimdeki oda büyüyor sanki, Kapıları kilitli, pencereleri buğulu

Gözyaşı, yenilmek değilmiş; insanın kendine, yorulmuşluğuna ve geçen zamanına verdiği en içten, en hesapsız saygı duruşuymuş. Şeffaf bir damlanın yanağı yakıp geçmesi gibi; içimdeki fırtına da süzülüp gitti, geriye sırılsıklam bir hafifleme bıraktı.