Gafletten Uyanıy

Ona akıl verildi, iradeyle bezendi teni
Unuttu avucundaki mucizeyi, o gizli hazineyi.
Nefsinde var olan o yüksek hırsla,
Gönlü bir türlü doymadı, hep bir eksik sızıyla.

Gözü önünde serili dururkn koca kainat,
Nefsine ağır geldi bir küçük nasihat .
Mülk benim sandı, oysa mülkün sahibi birdi,
Varlık denizinde bir katre, snki kibri dev gibi.

Dallarda meyveler eğilir kökler derinde tespihte,
İnsan ise bir "neden" arar, kaybolur her teşbihte.
Gidip de dönmeyenlerin feryadı sinmişken taşa,
Yine de gafletle dalar, hayaller peşinde boşa.

Eksik kalan tarih değil, senin noksan bakışın,
Yarım kalan aklın değil, ruhundaki o nakışın.
Minnettin bir kelam değil; bir kalbin uyanışıdır,
Yaratılan her zerrenin, kıymetine dayanışıdır.

Zordur eğilmek kibre,fakat kolaydır sevgiye,
Bir baksan her şey O’nu fısıldar, bu sessiz ezgi ne?
Kuşlar gibi hür, bitkiler gibi sükutla dolunca,
Tamamlanır her yarım, kalp aslına varınca.